غزل شماره ۷۸۱
گاهيم به لطف مى نوازى
گاهيم به قهر مى گدازى
در معرض قهر و لطف تو من
زان مى سوزم که مى نسازى
چون چنگ دو تا شدم به عشقت
بنواز مرا به دلنوازى
اى ساقى عشق جام در ده
کين توبه ماست بس مجازى
اين کار ازين بسى بهستى
گر توبه ماستى نمازى
در ده مى عشق تا زمانى
از سر بنهيم سرفرازى
زنار نهاد بر کشيديم
در حلقه کنيم خرقه بازى
عطار خموش و غصه مى خور
قصه چه کنى بدين درازى
|
مشاهده برنامه در فروشگاه اپل |
نظرات نوشته شده